Mijn lichaam is mijn kompas geworden
Er wordt weleens tegen me gezegd:
“Maar jij bent therapeut, jij weet toch hoe het moet?”
Alsof luisteren naar jezelf iets is wat je één keer leert en daarna nooit meer kwijtraakt.
Was het maar zo.
Ook ik ben gewoon een mens.
Met mijn eigen grenzen, twijfels en momenten waarop ik te ver ga.
Het verschil is misschien dat ik heb geleerd om mijn lijf serieus te nemen.
Niet altijd meteen, maar ik kan steeds sneller schakelen naar wat mijn lijf me wil zeggen.
Mijn lichaam is mijn kompas geworden. Het laat me voelen wanneer iets niet meer klopt.
Wanneer ik te hard ga, wanneer ik te veel geef én wanneer het tijd is om te vertragen óf om een andere richting te kiezen.
Er zijn momenten geweest waarop mijn lijf mij duidelijk liet weten: "zo gaat het niet meer".
Dat vroeg iets van mij. Geen oplossing, geen plan, maar aanwezigheid.
In plaats van doorgaan, mocht ik gaan luisteren en voelen wat er onder de oppervlakte lag.
En precies daar begon mijn weg te veranderen. Ik ontdekte dat zachtheid geen zwakte is, dat vertragen ruimte maakt en dat je niet alles hoeft te begrijpen om toch te weten wat klopt.
Mijn manier van werken veranderde mee. Langzamer en met meer aandacht.
Meer afgestemd op wat er op dat moment nodig is, bij de ander, maar ook zeker bij mezelf. Niet omdat ik dat zo had bedacht, maar omdat mijn lijf het me voordeed. Elke keer opnieuw.
Mijn lijf is geen obstakel, maar mijn gids. Het nodigt me uit om eerlijk te blijven en te kiezen voor wat klopt, ook als ik het eindpunt nog niet zie. Misschien is dat wel de grootste les die ik leer: dat je niet hoeft te weten waar je uitkomt, als je maar bereid bent om te luisteren.
Liefs Renate 🌸
